&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

1 lip 2019

56. Komersz Narodów Bałtyckich 56. Komersz Narodów Bałtyckich już za nami! Warszawę odwiedziło ponad 250 korporantów z Łotwy, Estonii, Niemiec i Polski! Uroczystości trwały trzy dni, przyciągnęły również ponad 200 gości spoza korporacji, wszystkim serdecznie dziękujemy!

30 cze 2019

Bal Welecji Pierwszy powojenny Bal Welecji już za nami. Pośród prawie trzech setek przyjaciół, w murach, w których odbywały się wszystkie przedwojenne warszawskie Bale Welecji, przy dźwiękach wspaniałej muzyki. Bal minął nam szybk... »

27 cze 2019

Bal Welecji już piątek Szanowni Państwo! Bal Welecji, który otworzy 56. Komersz Narodów Bałtyckich już w piątek! Zapraszamy do uczestnisctwa w Balu, Sobotniej Mszy Świętej (13:00 kościół pw. Najświętszego Zbawiciela), Konc... »

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Ignacy Mościcki

 

Pochodził z rodziny ziemiańskiej, urodził się w Mierzanowie, do szkół uczęszczał w Płocku i w Warszawie. W latach 1887-91 studiował chemię w Politechnice Ryskiej. W tym czasie został członkiem Welecji mimo, że jego starszy brat Władysław należał do tamtejszej Arkonii. Weleckie ideały były mu bliższe. Podczas swojego członkstwa w Welecji pełnił najważniejsze funkcję, w tym Oldermana i Przewodniczącego Wydziały Naukowego. Zaangażowany w konspirację wyjechał do Warszawy. Aby nie narażać kolegów-Weletów, zgłosił swe wystąpienie z korporacji. W okresie międzywojennym złożył wniosek o ponowne przyjęcie do Stowarzyszenia, który został rozpatrzony pozytywnie. W związku z wykryciem przygotowań do zamachu na gub. Hurkę emigrował w 1892r. do Londynu. Żył tam w trudnych warunkach imając się różnych prac.

 

W 1897 r. został zaangażowany na asystenta przez prof. J. Wierusz-Kowalskiego w Katedrze Fizyki Uniwersytetu we Fryburgu. Od 1900r. pracował nad wykorzystaniem azotu z powietrza do produkcji kwasu azotowego i po rozwiązaniu problemu kierował jego wytwarzaniem w "Societe de LAcide Nitrique". W dalszych udoskonaleniach wprowadził w 1905 r. spalanie powietrza w łuku elektrycznym i skonstruował odpowiedni piec i kondensatory; innowacją była nowa metoda stężania kwasu, którego masową produkcję uruchomiono w 1912r. W tymże roku został powołany na Katedrę Chemii Fizycznej i Elektrochemii jako profesor zwyczajny na Politechnikę Lwowską; w latach 1915-17 był Dziekanem W-łu Chemicznego. W 1916 r. założył Instytut Badań Naukowo-Technicznych "Metan", utrzymujący się z własnych patentów.

 

W latach 1917-22 opracował metodę oraz aparaturę do ulepszania rafinacji ropy i regeneracji smarów. W oparciu o własne metody i patenty rozbudował fabrykę "Azot" pod Jaworznem.

 

Po odzyskaniu części Górnego Śląska przez Polskę uruchomił - rozmyślnie przez Niemców zdewastowaną - fabrykę azotniaku i karbidu w Chorzowie, zwiększając 21-krotnie produkcję.

 

W roku 1918 dał sposób wydzielania gazoliny z gazu ziemnego, co umożliwiło rozwój tego przemysłu. Zawnioskował przekształcenie w 1922r. Instytutu "Metan" na Chemiczny Instytut Badawczy i zainicjował prowadzenie w nim, m.in. nad otrzymywaniem AlO2 z glin krajowych, kwasu siarkowego z siarczanu amonu, koksowaniem węgla i syntetycznego kauczuku.

 

Zrezygnował w 1925r. z wyboru na Rektora Politechniki Lwowskiej by przejść na katedrę Elektrochemii Technicznej w Politechnice Warszawskiej. Już jako Prezydent RP zainicjował w 1930 r. budowę nowego, wielkiego kombinatu chemicznego pod Tarnowem, dzisiejsze Mościce.

 

Ogłosił w językach: polskim, francuskim i niemieckim ponad 60 prac; był autorem 40 patentów. Otrzymał doktoraty h.c.: Politechniki Lwowskiej, Politechniki Warszawskiej, Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu Stefana Batorego, Sorbony, Uniwersytetu w Dorpacie i we Fryburgu oraz profesora honorowego Politechnik Lwowskiej i Warszawskiej, był członkiem zwyczajnym PAU, Tow. Nauk. Warszawskiego, Akademii Nauk Technicznych i Polsk. Tow. Chemicznego.

 

l VI 1926 r. wybrany Prezydentem RP oddał się niemal całkowicie polityce i związał się z obozem sanacyjnym. Wybrany w 1933r. ponownie na Prezydenta, wraz z rządem opuścił Polskę we wrześniu 1939 r. i osiadł w Szwajcarii, gdzie zmarł 2 X 1946 r. w Versoix pod Genewą.