&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

1 lip 2019

56. Komersz Narodów Bałtyckich 56. Komersz Narodów Bałtyckich już za nami! Warszawę odwiedziło ponad 250 korporantów z Łotwy, Estonii, Niemiec i Polski! Uroczystości trwały trzy dni, przyciągnęły również ponad 200 gości spoza korporacji, wszystkim serdecznie dziękujemy!

30 cze 2019

Bal Welecji Pierwszy powojenny Bal Welecji już za nami. Pośród prawie trzech setek przyjaciół, w murach, w których odbywały się wszystkie przedwojenne warszawskie Bale Welecji, przy dźwiękach wspaniałej muzyki. Bal minął nam szybk... »

27 cze 2019

Bal Welecji już piątek Szanowni Państwo! Bal Welecji, który otworzy 56. Komersz Narodów Bałtyckich już w piątek! Zapraszamy do uczestnisctwa w Balu, Sobotniej Mszy Świętej (13:00 kościół pw. Najświętszego Zbawiciela), Konc... »

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Tadeusz Kubalski

Urodzony w Będzinie, uczył się w Warszawie w Szkole im. J. Zamoyskiego i tam zdał maturę w roku 1922. Studiował architekturę w Politechnice Warszawskiej do roku 1928. Przyjęty do Welecji w 1924 roku pełnił różne funkcje, do prezesury Koła włącznie. Niezależnie od zajmowanych stanowisk poświęcał Korporacji wiele czasu, będąc "duszą" wszystkich ważniejszych poczynań z przeprowadzkami i urządzaniem Kwatery włącznie. W pojedynku, kończącym sprawę honorową z Korporacją Wandeą, wyznaczony w drodze losowania, stawał reprezentując Welecję. W latach 1924-32 pracował w Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w nadzorze, następnie jako grafik i projektant architektoniczny. Służbę wojskową, w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim odbył w latach 1932/33. W kampanii 1939 roku bił się w bitwie pod Kockiem. Wzięty do niewoli wojnę spędził w "Oflagu", w Murnau. W tym okresie był jednym z organizatorów teatru obozowego jako scenarzysta i aktor. Nawiązał przy tym kontakt ze znanym reżyserem, Szylerem, który skierował go po wyzwoleniu do pracy w teatrze. Po wyzwoleniu 3 lata przebywał w Anglii a po powrocie do Kraju (pracował) jako aktor.

 

W 1949 roku wstąpił do Szkoły Dramatycznej, którą ukończył w 1953 roku z dyplomem reżysera. Występował początkowo jako aktor w teatrach warszawskich, potem w Kielcach i Radomiu. Przez lata 1957-1963 był dyrektorem i kierownikiem artystycznym teatru państwowego w Kaliszu, gdzie zmarł 5 VIII 1963 r.