&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

26 paź 2020

137 lat istnienia Welecji Ze względu na powagę sytuacji w kraju oraz odpowiedzialność za zdrowie innych i własne odwołaliśmy część uroczystości z okazji 137. rocznicy powstania naszej kochanej Welecji, w tym komersz rocznicowy. Natomiast... »

16 paź 2020

Zawieszenie działalności - COVID-19 W związku z pogarszającą się sytuacją epidemiologiczną w kraju prezydium podjęło decyzję o zawieszeniu na miesiąc spotkań na kwaterze i odwołaniu komerszu. Mamy nadzieję, że sytuacja jest przejśc... »

15 paź 2020

Meteoryty - skarby z nieba Dzisiaj o nieożywionych przybyszach z przestrzeni kosmicznej opowiadał nam nasz drogi Tomasz Gargól, który jest kolekcjonerem tych niezwykłych skał i członkiem Polskiego Towarzystwa Meteorytowego. Dowiedzieliśmy s... »

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Antoni Budny /1867-1934/

 

Pochodził z rodziny ziemiańskiej w Grójeckim.Uczł się w IV gimnazjum w Warszawie, ale zmuszony do przerwania nauki (czas rządów w szkolnictwie Apuchtina) kontynuował w Rydze, na roku wstępnym Politechniki (Vorschule) a następnie już na Politechnice na Wydziale Mechanicznym (lata 1888-89) następnie Chemicznym, który ukończył w roku 1896. Do Welecji przyjęty został w 1888 r. W początkowych latach pracy zawodowej zatrudniany jest w różnych zakładach jako chemik; od roku 1898 specjalizuje się w cementowniach i kieruje budowa zakładu "Wrzosowa" a następnie (w latach 1903-1910) cementowniami w Kielcach i Ogrodzieńcu. W następnych latach, jako specjalista w dziedzinie cementownictwa, zatrudniany jest na Kaukazie wraca do kraju w 1912 roku i zakłada własne biuro zajmujące się wapnem i cementem. W ramach tej działalności unowocześnia cementownię w rudnikach i kieruje nią do 1915 roku. Ewakuowany w głąb Rosji kieruje budową cementowni w Turkiestanie i na Uralu. Po powrocie do Polski pracuje w Ministerstwie Robót Publicznych. W latach 1920- 1926 jest dyrektorem fabryki cementu w Rudnikach; w tym czasie współorganizuje Związek Polskich Fabryk Cementu oraz inicjuje założenie miesięcznika "Cement". Od 1921 roku do śmierci prowadzi wykłady z cementownictwa na Politechnice Warszawskiej. Bierze też czynny dział w komisji normalizacyjnej przemysłu cementowego.

 

Zmarł w Warszawie, Żonaty z Zofią z Romiszewskich zostawił syna Michała i córkę Elżbietę.