&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

1 sie 2020

76. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego Tradycyjnie 1. sierpnia nasza korporacja obchodziła rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego, w którym walczyło także wielu Weletów. Obchody rozpoczęliśmy od Powązek Wojskowych, gdzie wystawili... »

24 lip 2020

Komersz X-lecia reaktywacji Konwentu Arcadia i wieczornica Roaring 20's w Krakowie W ten weekend aż ośmioosobowa delegacja Welecji gościła w Królewskim Mieście Krakowie na zaproszenie Konwentu Arcadia, który świętował dziesięciolecie rea... »

30 cze 2020

Nowe władze Dziś odbyło się koło sprawozdawczo-wyborcze.  Absolutorium uzyskało ustępujące Prezydium w składzie:  Prezes: Maciej Sygit, Wiceprezes zewnętrzny: Aleksander Czułowski, Wiceprezes wewnętrzny... »

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Antoni Budny /1867-1934/

 

Pochodził z rodziny ziemiańskiej w Grójeckim.Uczł się w IV gimnazjum w Warszawie, ale zmuszony do przerwania nauki (czas rządów w szkolnictwie Apuchtina) kontynuował w Rydze, na roku wstępnym Politechniki (Vorschule) a następnie już na Politechnice na Wydziale Mechanicznym (lata 1888-89) następnie Chemicznym, który ukończył w roku 1896. Do Welecji przyjęty został w 1888 r. W początkowych latach pracy zawodowej zatrudniany jest w różnych zakładach jako chemik; od roku 1898 specjalizuje się w cementowniach i kieruje budowa zakładu "Wrzosowa" a następnie (w latach 1903-1910) cementowniami w Kielcach i Ogrodzieńcu. W następnych latach, jako specjalista w dziedzinie cementownictwa, zatrudniany jest na Kaukazie wraca do kraju w 1912 roku i zakłada własne biuro zajmujące się wapnem i cementem. W ramach tej działalności unowocześnia cementownię w rudnikach i kieruje nią do 1915 roku. Ewakuowany w głąb Rosji kieruje budową cementowni w Turkiestanie i na Uralu. Po powrocie do Polski pracuje w Ministerstwie Robót Publicznych. W latach 1920- 1926 jest dyrektorem fabryki cementu w Rudnikach; w tym czasie współorganizuje Związek Polskich Fabryk Cementu oraz inicjuje założenie miesięcznika "Cement". Od 1921 roku do śmierci prowadzi wykłady z cementownictwa na Politechnice Warszawskiej. Bierze też czynny dział w komisji normalizacyjnej przemysłu cementowego.

 

Zmarł w Warszawie, Żonaty z Zofią z Romiszewskich zostawił syna Michała i córkę Elżbietę.