&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

24 gru 2020

Weleckie życzenia świąteczne 𝐴𝑑𝑒𝑠𝑡𝑒, 𝑓𝑖𝑑𝑒𝑙𝑒𝑠, 𝑙𝑎𝑒𝑡𝑖 𝑡𝑟𝑖𝑢𝑚𝑝ℎ𝑎𝑛𝑡𝑒𝑠: 𝑉𝑒𝑛𝑖𝑡𝑒, 𝑣𝑒𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑖𝑛 𝐵𝑒𝑡ℎ𝑙𝑒𝑚... »

10 lis 2020

Przedłużenie zawieszenia działalności - COVID-19 Sytuacja w kraju wciąż jest niepokojąca, dlatego prezydium zawiesiło wykłady i spotkania do końca bieżącego roku. Mamy nadzieję, że już niedługo, w 2021 roku, spotkamy się znów na kwaterze.

9 lis 2020

Audycja radiowa poświęcona Domowi Weleckiemu W ostatnią niedzielę w radiu RDC odbyła się audycja poświęcona Domowi Weleckiemu, ale również szerzej - samej Welecji. Jan Lipski opowiadał o historii naszej kwatery oraz samej korporacji, a p... »

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Antoni Budny /1867-1934/

 

Pochodził z rodziny ziemiańskiej w Grójeckim.Uczł się w IV gimnazjum w Warszawie, ale zmuszony do przerwania nauki (czas rządów w szkolnictwie Apuchtina) kontynuował w Rydze, na roku wstępnym Politechniki (Vorschule) a następnie już na Politechnice na Wydziale Mechanicznym (lata 1888-89) następnie Chemicznym, który ukończył w roku 1896. Do Welecji przyjęty został w 1888 r. W początkowych latach pracy zawodowej zatrudniany jest w różnych zakładach jako chemik; od roku 1898 specjalizuje się w cementowniach i kieruje budowa zakładu "Wrzosowa" a następnie (w latach 1903-1910) cementowniami w Kielcach i Ogrodzieńcu. W następnych latach, jako specjalista w dziedzinie cementownictwa, zatrudniany jest na Kaukazie wraca do kraju w 1912 roku i zakłada własne biuro zajmujące się wapnem i cementem. W ramach tej działalności unowocześnia cementownię w rudnikach i kieruje nią do 1915 roku. Ewakuowany w głąb Rosji kieruje budową cementowni w Turkiestanie i na Uralu. Po powrocie do Polski pracuje w Ministerstwie Robót Publicznych. W latach 1920- 1926 jest dyrektorem fabryki cementu w Rudnikach; w tym czasie współorganizuje Związek Polskich Fabryk Cementu oraz inicjuje założenie miesięcznika "Cement". Od 1921 roku do śmierci prowadzi wykłady z cementownictwa na Politechnice Warszawskiej. Bierze też czynny dział w komisji normalizacyjnej przemysłu cementowego.

 

Zmarł w Warszawie, Żonaty z Zofią z Romiszewskich zostawił syna Michała i córkę Elżbietę.