&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

1 lip 2019

56. Komersz Narodów Bałtyckich 56. Komersz Narodów Bałtyckich już za nami! Warszawę odwiedziło ponad 250 korporantów z Łotwy, Estonii, Niemiec i Polski! Uroczystości trwały trzy dni, przyciągnęły również ponad 200 gości spoza korporacji, wszystkim serdecznie dziękujemy!

30 cze 2019

Bal Welecji Pierwszy powojenny Bal Welecji już za nami. Pośród prawie trzech setek przyjaciół, w murach, w których odbywały się wszystkie przedwojenne warszawskie Bale Welecji, przy dźwiękach wspaniałej muzyki. Bal minął nam szybk... »

27 cze 2019

Bal Welecji już piątek Szanowni Państwo! Bal Welecji, który otworzy 56. Komersz Narodów Bałtyckich już w piątek! Zapraszamy do uczestnisctwa w Balu, Sobotniej Mszy Świętej (13:00 kościół pw. Najświętszego Zbawiciela), Konc... »

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Antoni Budny /1867-1934/

 

Pochodził z rodziny ziemiańskiej w Grójeckim.Uczł się w IV gimnazjum w Warszawie, ale zmuszony do przerwania nauki (czas rządów w szkolnictwie Apuchtina) kontynuował w Rydze, na roku wstępnym Politechniki (Vorschule) a następnie już na Politechnice na Wydziale Mechanicznym (lata 1888-89) następnie Chemicznym, który ukończył w roku 1896. Do Welecji przyjęty został w 1888 r. W początkowych latach pracy zawodowej zatrudniany jest w różnych zakładach jako chemik; od roku 1898 specjalizuje się w cementowniach i kieruje budowa zakładu "Wrzosowa" a następnie (w latach 1903-1910) cementowniami w Kielcach i Ogrodzieńcu. W następnych latach, jako specjalista w dziedzinie cementownictwa, zatrudniany jest na Kaukazie wraca do kraju w 1912 roku i zakłada własne biuro zajmujące się wapnem i cementem. W ramach tej działalności unowocześnia cementownię w rudnikach i kieruje nią do 1915 roku. Ewakuowany w głąb Rosji kieruje budową cementowni w Turkiestanie i na Uralu. Po powrocie do Polski pracuje w Ministerstwie Robót Publicznych. W latach 1920- 1926 jest dyrektorem fabryki cementu w Rudnikach; w tym czasie współorganizuje Związek Polskich Fabryk Cementu oraz inicjuje założenie miesięcznika "Cement". Od 1921 roku do śmierci prowadzi wykłady z cementownictwa na Politechnice Warszawskiej. Bierze też czynny dział w komisji normalizacyjnej przemysłu cementowego.

 

Zmarł w Warszawie, Żonaty z Zofią z Romiszewskich zostawił syna Michała i córkę Elżbietę.