&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

16 sty 2020

Wykład poświęcony pszczelarstwu i miodom Naszymi gośćmi byli Elżbieta i Piotr Włoczewscy - pszczelarze z zamiłowania, właściciele 15 uli. Poznaliśmy produkty cenne dla człowieka a wytwarzane przez pszczoły miodne, żeby wspomnieć te m... »

11 sty 2020

Rybka Welecka 2020 Dziś, w niezwykle ciepłej atmosferze, odbyło się doroczne spotkanie okołobożonarodzeniowe, tzw. Rybka. Zebraliśmy się w gronie rodziny weleckiej, filistrów i przyjaciół. Był czas na podsumowanie minionego roku, życze... »

19 gru 2019

156. rocznica urodzin fil! Stanisława W. Lilpopa W ostatni przed przerwą świąteczną dzień kwaterowy gościliśmy w naszych skromnych progach panią Beatę Zybałę z Muzeum Iwaszkiewiczów w Podkowie Leśnej, która przybliżyła nam życiory... »

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Ludwik Marcelian Garbowski /1872 - 1954/

 

Urodził się 18 czerwca 1872 r. we wsi Drzewoski Małe w powiecie kutnowskim, w majątku swego ojca Aleksandra żonatego z Laurą Rutkowską. Po uzyskaniu matury w 1892 r. w gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim, Ludwik podejmuje studia w Rydze.

 

Kończy Politechnikę w roku 1899. W tym też okresie jest czynnym członkiem Welecji. Wiąże swoją karierę z hodowlą roślinną. Pracuje w stacjach doświadczalnych rolnictwa. Rozpoczyna publikowanie swoich odkryć naukowych, w 1904 r. nakładem Welecji ukazuje się jego wykład z kongresu Chemii stosowanej w Berlinie ("Zjawiska chemiczne w przyrodzie") Wydaje również pod pseudonimem "Z. Drzewisz" satyryczny poemacik "Sławna dziura w kraju (Dublany)" Poszerza swoją wiedzę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie następnie dzięki stypendium galicyjskiego Wydziału Krajowego studiuje w Szwajcarii i Niemczech. W 1907 r. uzyskuje tytuł doktora w Marburgu w Hesji. Następnie na Uniwersytecie Monachijskim specjalizuje się w fitopatologii. Poznaje tam Adelę Borri, włoszkę z wyspy Korfu, gdzie też bierze ślub11 X 1908 r. Po powrocie do kraju pracuje w Krakowie a następnie od 1912 r. zostaje kierownikiem Sekcji Oceny Nasion przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie. Wojna nie przerywa jego pasji badawczej. Pracuje w Petersburgu, a następnie na Krymie. W 1918 r. wraca do kraju. Pracuje w Ministerstwie Rolnictwa i wykłada w S.G.G.W. Od 1921 r. w Bydgoszczy gdzie organizuje placówkę badawczą.Wojnę spędza ukrywając się w Puławach. W 1945 r. wraca do Bydgoszczy i podejmuje na nowo swoje obowiązki. Jest twórcą Podręcznika o chorobach roślin użytkowych, będącego przez wiele lat podstawową lekturą studentów uczelni rolniczych.

 

Zmarł 11 VI 1954 r. w Bydgoszczy. Pozostawił 3 córki: Wanda De Castellaz z d. Garbowska, Maria Zgorzałek z d. Garbowska i Aleksandra Garbowska.