&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

25 sty 2018

"Rola Polaków w obronie Wielkiej Brytanii" wykład Wojtka Matusiaka           Jeden z najlepszych ekspertów od lotnictwa brytyjskiego II Wojny Światowej przybliżał nam okoliczności w jakich Polacy znal... »

18 sty 2018

Ś. P. fil. Lech Stejgwiłło-Laudański      Z przykrością informujemy, że 16 stycznia zmarł najstarszy wiekiem Polonus, filister Lech Stejgwiłło-Laudański (1522). Był on naszym serdecznym przyjacielem, który mimo pode... »

13 sty 2018

Rybka Welecka     Spotkanie na tradycyjnym spotkaniu bożonarodzeniowym jest jednym z wydarzeń oczekiwanych przez cały rok przez Weletów. Tak jak w latach ubiegłych zebraliśmy się w licznym rodzinnym gronie by wspólnie święt... »

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Ludwik Marcelian Garbowski /1872 - 1954/

 

Urodził się 18 czerwca 1872 r. we wsi Drzewoski Małe w powiecie kutnowskim, w majątku swego ojca Aleksandra żonatego z Laurą Rutkowską. Po uzyskaniu matury w 1892 r. w gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim, Ludwik podejmuje studia w Rydze.

 

Kończy Politechnikę w roku 1899. W tym też okresie jest czynnym członkiem Welecji. Wiąże swoją karierę z hodowlą roślinną. Pracuje w stacjach doświadczalnych rolnictwa. Rozpoczyna publikowanie swoich odkryć naukowych, w 1904 r. nakładem Welecji ukazuje się jego wykład z kongresu Chemii stosowanej w Berlinie ("Zjawiska chemiczne w przyrodzie") Wydaje również pod pseudonimem "Z. Drzewisz" satyryczny poemacik "Sławna dziura w kraju (Dublany)" Poszerza swoją wiedzę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie następnie dzięki stypendium galicyjskiego Wydziału Krajowego studiuje w Szwajcarii i Niemczech. W 1907 r. uzyskuje tytuł doktora w Marburgu w Hesji. Następnie na Uniwersytecie Monachijskim specjalizuje się w fitopatologii. Poznaje tam Adelę Borri, włoszkę z wyspy Korfu, gdzie też bierze ślub11 X 1908 r. Po powrocie do kraju pracuje w Krakowie a następnie od 1912 r. zostaje kierownikiem Sekcji Oceny Nasion przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie. Wojna nie przerywa jego pasji badawczej. Pracuje w Petersburgu, a następnie na Krymie. W 1918 r. wraca do kraju. Pracuje w Ministerstwie Rolnictwa i wykłada w S.G.G.W. Od 1921 r. w Bydgoszczy gdzie organizuje placówkę badawczą.Wojnę spędza ukrywając się w Puławach. W 1945 r. wraca do Bydgoszczy i podejmuje na nowo swoje obowiązki. Jest twórcą Podręcznika o chorobach roślin użytkowych, będącego przez wiele lat podstawową lekturą studentów uczelni rolniczych.

 

Zmarł 11 VI 1954 r. w Bydgoszczy. Pozostawił 3 córki: Wanda De Castellaz z d. Garbowska, Maria Zgorzałek z d. Garbowska i Aleksandra Garbowska.