&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

24 sty 2019

Wykład prof. Zbigniewa Tucholskiego"Zasłużony architekt kolejowy Henryk Genello" W dniu dzisiajszym prof. Zdzisław Tucholski przedstawił referat pt. "Zasłużony architekt kolejowy Henryk Genello".  Zaprezentowana została... »

18 sty 2019

Krzycząc: Polska! W tym tygodniu zrezygnowaliśmy z wykładu na rzecz odwiedzenia instytucji do której mamy kilka kroków z kwatery - Muzeum Narodowego w Warszawie.  Wystawa "Krzycząc: Polska!" wpisuje się w kalendarz obcho... »

10 sty 2019

Spotkanie organizacyjne Początek nowego roku kalendarzowego to dobry moment, aby poukładać sobie plany na nadchodzący rok. Z myślą o tym, zdecydowaliśmy, że, zamiast zwyczajowego wykładu, urządzimy burzę mózgów i przygotujemy się ment... »

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Leon Marek Suzin /1901-1976/

 

Wnuk filarety Adama Suzina, urodził się w Warszawie. Wcześnie osierocony już jako uczeń gimnazjum zarobkował korepetycjami na utrzymanie rodziny i własną naukę; mimo to znajdował czas by uczyć się rysunku w szkole im. W. Gersona. Jako uczeń brał udział w rozbrajaniu Niemców. Egzamin maturalny w gimnazjum im. T. Czackiego zdał w 1919 roku i rozpoczął studia architektury w Politechnice Warszawskiej. W wojnie obronnej 1920 roku brał udział jako podchorąży broni pancernej, przeszedłszy odpowiednie przeszkolenie. Po demobilizacji powrócił do studiów przyjęty został do Welecji, wprowadzony przez kolegów z wydziału (T. Gronowski, J. Mucharski, B. Pniewski). Dyplom zrobił w 1928 roku i rozpoczął równolegle pracę twórczą i pedagogiczną jako starszy asystent na Politechnice i wykładowca w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych. W roku 1931 został powołany na wykładowcę w Katedrze Geometrii Wykreślnej i Perspektywy w Politechnice, zajęcia te prowadził do 1953 roku (w okresie okupacji - tajnie). Jego praca doktorska (promotor prof L. Wolfke) spłonęła w 1944r. Pracując twórczo stawał do wielu konkursów, w których przyznano mu 3 nagrody I stopnia (szpitale w Bydgoszczy i Łodzi oraz Dom Żołnierza w Brześciu n/Bugiem) i szereg niższego.

 

W kampanii 1939 roku wyróżnił się odwagą w bitwie nad Bzurą i został odznaczony Krzyżem Walecznych. Wzięty do niewoli był jeńcem "Oflagów": Itzehoe, Sandbostel, Lubeka i Woldenberg.

 

Po oswobodzeniu, od 1945 roku pracował nad odbudową stolicy w BOS i Miastoprojektach. Usunięty z politechniki (wraz z grupą profesorów) od wykładów w 1953 roku, po "rehabilitacji" w 1956 ograniczył działalność dydaktyczną do Państwowej Szkoły Architektonicznej im. St. Noakowskiego. W pracy naukowej interesował się specjalnie metodą fotogrametryczną i stosował ją przy odtwarzaniu warszawskich zabytków architektury i rzeźby, m.in. do rekonstrukcji uszkodzonych fragmentów pomnika Chopina w Warszawie. Opatentował i skierował do produkcji "Trójkąt do wykrywania i projektowania złotych podziałów". Wydał kilka książkowych opracowań z zakresu perspektywy oraz drukował szereg opracowań w "Biuletynie Technicznym", poradniku dla projektantów i studentów.

 

Odznaczony był Krzyżem Oficerskim O.O.P., Medalem X - lecia PRL oraz Złotą Odznaką Zw. Zaw. Pracowników Budowlanych.