&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

1 lip 2019

56. Komersz Narodów Bałtyckich 56. Komersz Narodów Bałtyckich już za nami! Warszawę odwiedziło ponad 250 korporantów z Łotwy, Estonii, Niemiec i Polski! Uroczystości trwały trzy dni, przyciągnęły również ponad 200 gości spoza korporacji, wszystkim serdecznie dziękujemy!

30 cze 2019

Bal Welecji Pierwszy powojenny Bal Welecji już za nami. Pośród prawie trzech setek przyjaciół, w murach, w których odbywały się wszystkie przedwojenne warszawskie Bale Welecji, przy dźwiękach wspaniałej muzyki. Bal minął nam szybk... »

27 cze 2019

Bal Welecji już piątek Szanowni Państwo! Bal Welecji, który otworzy 56. Komersz Narodów Bałtyckich już w piątek! Zapraszamy do uczestnisctwa w Balu, Sobotniej Mszy Świętej (13:00 kościół pw. Najświętszego Zbawiciela), Konc... »

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Leon Marek Suzin /1901-1976/

 

Wnuk filarety Adama Suzina, urodził się w Warszawie. Wcześnie osierocony już jako uczeń gimnazjum zarobkował korepetycjami na utrzymanie rodziny i własną naukę; mimo to znajdował czas by uczyć się rysunku w szkole im. W. Gersona. Jako uczeń brał udział w rozbrajaniu Niemców. Egzamin maturalny w gimnazjum im. T. Czackiego zdał w 1919 roku i rozpoczął studia architektury w Politechnice Warszawskiej. W wojnie obronnej 1920 roku brał udział jako podchorąży broni pancernej, przeszedłszy odpowiednie przeszkolenie. Po demobilizacji powrócił do studiów przyjęty został do Welecji, wprowadzony przez kolegów z wydziału (T. Gronowski, J. Mucharski, B. Pniewski). Dyplom zrobił w 1928 roku i rozpoczął równolegle pracę twórczą i pedagogiczną jako starszy asystent na Politechnice i wykładowca w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych. W roku 1931 został powołany na wykładowcę w Katedrze Geometrii Wykreślnej i Perspektywy w Politechnice, zajęcia te prowadził do 1953 roku (w okresie okupacji - tajnie). Jego praca doktorska (promotor prof L. Wolfke) spłonęła w 1944r. Pracując twórczo stawał do wielu konkursów, w których przyznano mu 3 nagrody I stopnia (szpitale w Bydgoszczy i Łodzi oraz Dom Żołnierza w Brześciu n/Bugiem) i szereg niższego.

 

W kampanii 1939 roku wyróżnił się odwagą w bitwie nad Bzurą i został odznaczony Krzyżem Walecznych. Wzięty do niewoli był jeńcem "Oflagów": Itzehoe, Sandbostel, Lubeka i Woldenberg.

 

Po oswobodzeniu, od 1945 roku pracował nad odbudową stolicy w BOS i Miastoprojektach. Usunięty z politechniki (wraz z grupą profesorów) od wykładów w 1953 roku, po "rehabilitacji" w 1956 ograniczył działalność dydaktyczną do Państwowej Szkoły Architektonicznej im. St. Noakowskiego. W pracy naukowej interesował się specjalnie metodą fotogrametryczną i stosował ją przy odtwarzaniu warszawskich zabytków architektury i rzeźby, m.in. do rekonstrukcji uszkodzonych fragmentów pomnika Chopina w Warszawie. Opatentował i skierował do produkcji "Trójkąt do wykrywania i projektowania złotych podziałów". Wydał kilka książkowych opracowań z zakresu perspektywy oraz drukował szereg opracowań w "Biuletynie Technicznym", poradniku dla projektantów i studentów.

 

Odznaczony był Krzyżem Oficerskim O.O.P., Medalem X - lecia PRL oraz Złotą Odznaką Zw. Zaw. Pracowników Budowlanych.